Informator TV-SAT, CCTV, WLAN

Centra danych w kosmosie.

Google rozpoczyna Project Suncatcher – kosmiczny eksperyment, który może odmienić oblicze sztucznej inteligencji. Google ponownie stawia na wizje z pogranicza science fiction. Po autonomicznych pojazdach i komputerach kwantowych firma startuje z kolejnym śmiałym przedsięwzięciem badawczym – Project Suncatcher. Celem projektu jest przeniesienie mocy obliczeniowej systemów AI w przestrzeń kosmiczną i stworzenie tam zupełnie nowego typu infrastruktury technologicznej.

Założeniem Project Suncatcher jest budowa satelitów zasilanych energią słoneczną. Każdy z nich ma być wyposażony w specjalistyczne procesory TPU (Tensor Processing Units) – opracowane przez Google układy stworzone z myślą o trenowaniu i obsłudze modeli sztucznej inteligencji. Umieszczenie tych jednostek obliczeniowych na orbitach okołoziemskich pozwoli na niemal nieprzerwaną pracę, bez ograniczeń wynikających z cyklu dnia i nocy. W przestrzeni kosmicznej panele słoneczne działają nawet osiem razy wydajniej niż na powierzchni Ziemi. Oznacza to mniejsze zapotrzebowanie na baterie i bardziej stabilne źródło energii. Według wizji Google, przyszłe „kosmiczne centra danych” mogłyby pracować praktycznie bez przerw, minimalizując wpływ na środowisko naturalne oraz redukując zużycie wody i surowców.

Rozwój sztucznej inteligencji wiąże się z rosnącym zapotrzebowaniem na energię i moc obliczeniową. Współczesne centra danych zużywają gigantyczne ilości prądu, a ich chłodzenie wymaga tysięcy litrów wody dziennie. Project Suncatcher stanowi próbę rozwiązania tego problemu – poprzez przeniesienie obliczeń w przestrzeń, gdzie dostęp do energii słonecznej jest praktycznie nieograniczony. To również zapowiedź nowego rodzaju infrastruktury: rozproszonej, ekologicznej i niemal bezemisyjnej. W przyszłości podobne systemy mogłyby wspierać nie tylko rozwój AI, ale też prowadzenie złożonych symulacji naukowych, modelowanie zmian klimatu czy analizę danych medycznych.

Google planuje umieszczenie swoich satelitów na orbicie słoneczno-synchronicznej (dawn-dusk sun-synchronous orbit). Tego typu orbita sprawia, że satelity pozostają niemal nieustannie oświetlone przez Słońce, co maksymalizuje produkcję energii i ogranicza potrzebę stosowania akumulatorów. Jeśli Project Suncatcher zakończy się sukcesem, może otworzyć zupełnie nowy rozdział w historii rozwoju technologii – epokę kosmicznej sztucznej inteligencji. To odważna wizja przyszłości, w której centra danych przestaną być uciążliwe dla planety, a granice innowacji przesuną się daleko poza atmosferę Ziemi.

Jednym z największych zadań stojących przed Google jest zapewnienie niezawodnej komunikacji między satelitami. Aby rozproszone systemy sztucznej inteligencji mogły działać sprawnie, wymiana danych musi odbywać się z prędkością rzędu terabitów na sekundę. Firma prowadzi w tym celu testy optycznych łączy bezprzewodowych (free-space optical links), które umożliwiają transmisję informacji z niezwykle wysoką przepustowością. W jednym z eksperymentów laboratoryjnych udało się osiągnąć prędkość 1,6 Tbps przy użyciu pojedynczego zestawu nadajnika i odbiornika. Drugim istotnym wyzwaniem jest utrzymanie stabilnej formacji satelitów, oddzielonych od siebie zaledwie o kilkaset metrów. Aby precyzyjnie kontrolować ich pozycję, Google korzysta z zaawansowanych modeli orbitalnych, które pozwalają symulować ruch i minimalizować ryzyko kolizji między jednostkami.

Na początek 2027 roku Google, we współpracy z firmą Planet, planuje wyniesienie na orbitę dwóch prototypowych satelitów. Ich głównym zadaniem będzie przetestowanie wydajności procesorów TPU w realnych warunkach kosmicznych oraz sprawdzenie działania optycznych łączy komunikacyjnych pomiędzy satelitami. Choć do pełnej realizacji Project Suncatcher wciąż daleka droga, Google traktuje to przedsięwzięcie jako zapowiedź przyszłości obliczeń. To nie tylko eksperyment technologiczny, lecz także początek nowej ery, w której sztuczna inteligencja czerpie energię non-stop, bezpośrednio ze słońca, poza powierzchnią naszej planety.

Montaż anteny satelitarnej 120 cm na maszcie balastowym.

Montaż anteny satelitarnej o średnicy 120 cm na maszcie balastowym wykonuje się w sytuacjach, gdy nie ma możliwości trwałego mocowania do konstrukcji budynku, np. na dachach płaskich pokrytych papą lub membraną dachową. Rozwiązanie balastowe pozwala na stabilne ustawienie anteny bez ingerencji w podłoże, pod warunkiem zachowania odpowiednich zasad bezpieczeństwa. Podstawa balastowa musi posiadać odpowiednio rozłożony balast, aby zapewnić odporność na wiatr. W konstrukcjach rozłożystych zaleca się min. 150 kg, a w konstrukcjach zwartych około 300 kg balastu przy antenie o średnicy 120 cm. Maszt powinien być zamocowany do podstawy w sposób sztywny, z zastosowaniem śrub o wysokiej wytrzymałości. Balast można wykonać z bloczków betonowych lub płyt chodnikowych, montowanych na gumowych podkładkach chroniących pokrycie dachowe.

Na poniższych zdjęciach pokazano przykładowy montaż anteny satelitarnej DPL-120 A9682 o średnicy 120 cm na maszcie balastowym bezinwazyjnym ZB-1100/50+RAM6/415*265 E8748.

Realizacja zakończenia kabla 8J w przełącznicy RACK.

Na poniższych zdjęciach przedstawiona została realizacja zakończenia uniwersalnego kabla 8-włóknowego L76008 w przełącznicy 1U RACK Opti Steel L51354. Dla przejrzystości połączeń wykorzystano 2 zestawy kolorowych pigtaili L34171A wpięte na adaptery typu SC duplex ULTIMODE A-211 L42211.

W kolejnym numerze Informatora pojawi się opis wszystkich kroków, jakie wykonać ma instalator realizujący taką przełącznicę. Poruszona zostanie również kwestia najczęściej popełnianych błędów.

Najmocniejsza antena LTE w ofercie.

W wielu przypadkach, gdy stacja bazowa oddalona jest od urządzenia mobilnego występują problemy z odpowiednim sygnałem. W celu zwiększenia siły sygnału najczęściej należy podłączyć do modemu odpowiednią antenę zewnętrzną. Istnieją jednak przypadki, gdzie zastosowanie anteny zewnętrznej nie jest związane z potrzebą poprawy sygnału LTE, lecz np. wymuszeniem transmisji danych pomiędzy modemem a konkretną stacją bazową, z której sygnał jest np. bardziej stabilny lub jest mniej obciążona. Warto pamiętać, że antena LTE powinna być szerokopasmowa - wiąże się to z działaniem sieci LTE na wielu częstotliwościach oraz ich agregacji.

Antena TRANS-DATA LTE KYZ 10/10 A741024 jest logarytmiczną anteną kierunkową MIMO do montażu na zewnątrz budynków, przeznaczoną do odbioru i nadawania sygnału z modemu LTE/GSM/3G. Antena posiada zysk o wartości 10 dBi. Przeznaczona jest do współpracy z modemami LTE (wyposażonymi w dwa złącza antenowe).

Cechy wyróżniające anteny TRANS-DATA LTE KYZ 10/10 A741024:

• zewnętrzna, logarytmiczna, kierunkowa
• MIMO 2x2
• szerokopasmowa: 698-960, 1700-2700 MHz
• praca w sieciach: GSM, DCS, UMTS, WLAN, LTE
• zysk:
• 9,5 dBi (698-960 MHz)
• 10 dBi (1710-2700 MHz)
• antena zwarta dla prądu stałego (DC)
• 10 m przewodu zakończonego wtykiem SMA
• obudowa wykonana z tworzywa ABS odpornego na promieniowanie UV i czynniki atmosferyczne
• mocowanie do masztu za pomocą cybantów
• możliwy montaż do rury pionowej, poziomej

Który system wideodomofonowy Hikvision wybrać: 2-Wire IP, 2-Wire HD a może IP?

Firma Hikvision posiada aktualnie w ofercie trzy systemy wideodomofonowe: 2-Wire IP, 2-Wire HD oraz system IP. Wybór odpowiedniego systemu dla klienta może być podyktowany dwoma czynnikami - funkcjonalnością oraz rodzajem magistrali komunikacyjnej pomiędzy urządzeniami.

W przypadku, kiedy chcemy modernizować stary system domofonowy, w którym istnieje okablowanie przewodem prostym lub parowanym, można zastosować system 2-Wire IP albo 2-Wire HD. Zarówno w jednym, jak i drugim przypadku zasilanie i nawiązanie komunikacji pomiędzy urządzeniami następuje z wykorzystaniem dwóch żył przewodu, jednak systemy te trochę się różnią. System 2-Wire IP to tak naprawdę system IP, w którym do komunikacji pomiędzy urządzeniami zostały wykorzystane dwie żyły przewodu prostego lub parowanego oraz specjalny dystrybutor (switch), który umożliwia nawiązanie komunikacji pomiędzy podłączonymi urządzeniami oraz ich zasilanie napięciem DC 24 V. Dystrybutor posiada interfejs sieciowy, który pozwala na podłączenie do switcha, routera lub bezpośrednio do komputera oraz aktywację, ustawienie adresów IP i konfigurację. System ten po uruchomieniu, od strony użytkownika nie różni się w zasadzie niczym od systemu IP. Przed jego wyborem należy jednak szczegółowo zapoznać się z wymaganiami instalacyjnymi i zasięgami komunikacji pomiędzy urządzeniami, ponieważ są one inne niż w typowym systemie IP.

W przypadku gdy system budowany jest od podstaw, łącznie z okablowaniem, najlepiej jest zastosować skrętkę komputerową i wybrać system IP. System ten charakteryzuje się największą funkcjonalnością i odpornością na zakłócenia. Ze względu na komunikację sieciową pomiędzy urządzeniami oraz zasilanie PoE zgodne ze standardem, mamy gwarantowany zasięg komunikacji oraz zasilania urządzeń na odcinku do 100 m. System IP pozwala między innymi na budowę dużych i funkcjonalnych systemów, sterowanie dwoma przekaźnikami w stacji bramowej, integrację z systemem monitoringu, zdalną obsługę za pomocą aplikacji Hik-Connect i wiele innych.

Najnowszym rozwiązaniem firmy Hikvision w zakresie wideodomofonów jest system 2-Wire HD, który stanowi nieco inne podejście. Zasilanie i komunikacja pomiędzy urządzeniami realizowane jest za pomocą magistrali dwużyłowej z wykorzystaniem dystrybutora głównego DS-KAD7060EY G74828 oraz dystrybutorów piętrowych DS-KAD7061EY G74830. Możliwe jest również zasilanie monitorów w obrębie danego lokalu z innego monitora. Zmienione zostało również podejście co do konfiguracji adresacji urządzeń, która realizowana jest za pomocą przełączników DEC umieszczonych w tylnej części obudowy stacji bramowej i monitorów. Po odpowiednim ustawieniu adresów na przełącznikach i podłączeniu do magistrali zasilającej system od razu zaczyna działać. Nie ma więc potrzeby zastanawiania się jaki adres IP oraz numer lokalu został przypisany do monitora, ponieważ taką konfigurację można wykonać bezpośrednio w lokalu przed zamontowaniem monitora, bez potrzeby korzystania z komputera. System ten, dzięki wykorzystaniu dystrybutorów piętrowych i możliwości zasilania monitorów z innych monitorów jest bardzo elastyczny pod względem budowy. Dodatkowa konfiguracja możliwa jest po uruchomieniu w stacji bramowej trybu Access Point i podłączeniu się do niej bezprzewodowo za pomocą smartfonu lub komputera wyposażonego w interfejs WiFi. W systemie 2-Wire HD napięcie na magistrali komunikacyjnej wynosi DC 48 V i nie jest ono kompatybilne z systemem 2-Wire IP. System ten ma możliwość zdalnej obsługi za pomocą aplikacji HikConnect po podłączeniu monitora do sieci internetowej za pomocą interfejsu WiFi, jednak nie można go integrować z systemem monitoringu. Przy jego wyborze również należy zwrócić uwagę na wymagania instalacyjne i zasięgi komunikacji pomiędzy urządzeniami.

Bezpieczna transmisja obrazu z rejestratora Dahua.

Rejestratory Dahua umożliwiają włączenie szyfrowania obrazu, co znacznie utrudnia jego przechwycenie przez osoby trzecie. Jest to szczególnie istotne w miejscach o wysokich wymaganiach bezpieczeństwa, takich jak banki, firmy czy instytucje publiczne, gdzie ochrona wrażliwych informacji ma kluczowe znaczenie. Dodatkowo zabezpiecza nagrania przed edytowaniem lub podmianą, co może być istotne w przypadku potrzeby wykorzystania ich jako dowodów. Warto je włączyć zwłaszcza wtedy, gdy monitoring działa w sieci lub istnieje ryzyko nieautoryzowanego dostępu.

Sterowanie przekaźnikami w stacji bramowej IP Villa 2 gen. z zewnętrznych przycisków. Stacje bramowe systemu wideodomofonowego IP Villa 2 generacji z serii DS-KV8xxx, posiadają wbudowane 2 przekaźniki wyzwalane niezależnie, które pozwalają np. na sterowanie furtką lub bramą wjazdową. Domyślnie, drugi przekaźnik w stacji bramowej jest wyłączony i należy go uaktywnić za pomocą aplikacji iVMS-4200 lub przez przeglądarkę internetową. Wyzwalanie tych wyjść możliwe jest z wykorzystaniem aplikacji na smartfona Hik-Connect, aplikacji klienckiej na komputer iVMS-4200, stacji wewnętrznych lub po zwarciu do masy (GND) wejść AIN4 (wyzwalanie przekaźnika DOOR2) i AIN3 (wyzwalanie przekaźnika DOOR1)...>>>więcej