Informator TV-SAT, CCTV, WLAN

Naukowcy z MIT rozwiązali problem, który od lat ograniczał rozwój lidarów.

Inżynierowie z Massachusetts Institute of Technology (MIT) opracowali nową konstrukcję optycznych anten, która pozwala znacząco zwiększyć pole widzenia lidarów bez utraty jakości sygnału. Nowe rozwiązanie dotyczy lidarów, czyli urządzeń służących do tworzenia trójwymiarowych map otoczenia. Technologia działa podobnie do radaru, jednak zamiast fal radiowych wykorzystuje impulsy światła laserowego. Mierząc czas powrotu odbitego sygnału, system może bardzo dokładnie określić położenie obiektów znajdujących się wokół niego. Rozwiązanie eliminuje problem tzw. przesłuchu między elementami układu – zjawiska, które od lat stanowiło jedną z największych przeszkód w rozwoju miniaturowych lidarów na chipie. Przełom może przyspieszyć powstanie mniejszych, tańszych i bardziej niezawodnych systemów wykorzystywanych w autonomicznych samochodach, dronach oraz robotach przemysłowych. Kluczem do sukcesu okazała się zmiana tradycyjnego podejścia do projektowania anten optycznych. Dotychczas inżynierowie budowali układy składające się z identycznych elementów. Zespół MIT postanowił zrobić coś odwrotnego.

Badacze zaprojektowali trzy różne typy anten, które różnią się szerokością oraz budową mikroskopijnych struktur odpowiedzialnych za emisję światła. Dzięki temu każda antena przewodzi światło nieco inaczej, co skutecznie ogranicza wzajemne oddziaływanie pomiędzy sąsiednimi elementami. Jednocześnie naukowcy zadbali o to, aby wszystkie anteny emitowały światło w niemal identyczny sposób. To właśnie połączenie tych dwóch cech pozwoliło rozwiązać problem, z którym badacze zmagali się od wielu lat. Lidary są dziś jednym z podstawowych „zmysłów” autonomicznych pojazdów oraz wielu robotów. Dzięki nim maszyny potrafią wykrywać przeszkody, oceniać odległości i poruszać się w skomplikowanym środowisku.

Od lat naukowcy próbują zastąpić klasyczne lidary nowoczesnymi układami opartymi na fotonice krzemowej. Takie systemy mogłyby być produkowane podobnie jak układy elektroniczne, co znacząco obniżyłoby ich koszt i rozmiary. W praktyce pojawił się jednak poważny problem. Aby lidar mógł obserwować szeroki obszar, jego anteny optyczne muszą być rozmieszczone bardzo blisko siebie. Gdy odległość między nimi staje się zbyt mała, zaczynają one wzajemnie na siebie wpływać. To zjawisko, określane mianem przesłuchu (crosstalk), prowadzi do zniekształceń sygnału i pogorszenia jakości pomiarów. Zwiększenie odstępów między antenami nie było dobrym rozwiązaniem. Powodowało bowiem powstawanie dodatkowych, niepożądanych wiązek światła, które mogły generować błędne odczyty i ograniczać skuteczność całego systemu. W efekcie konstruktorzy stawali przed trudnym wyborem: szerokie pole widzenia albo wysoka jakość sygnału.

Testy przeprowadzone przez zespół MIT pokazały, że nowa konstrukcja radykalnie zmniejsza poziom przesłuchu między antenami. W warunkach, w których tradycyjne rozwiązania mogły prowadzić do bardzo silnego sprzężenia pomiędzy elementami, nowy układ ograniczył ten efekt do około jednego procenta. Co równie ważne, system zachował zdolność tworzenia pojedynczej, precyzyjnej wiązki światła i umożliwił znacznie szersze skanowanie przestrzeni bez pojawiania się fałszywych sygnałów. Opracowana technologia może otworzyć drogę do budowy lidarów nowej generacji, które będą mniejsze, tańsze i bardziej niezawodne niż obecnie stosowane rozwiązania. Takie sensory mogłyby znaleźć zastosowanie nie tylko w autonomicznych samochodach, ale również w dronach, robotach przemysłowych, systemach monitorowania infrastruktury czy urządzeniach wykorzystywanych do mapowania terenu. Przełom MIT pokazuje, że czasami rozwiązanie wieloletniego problemu nie wymaga całkowicie nowej technologii, lecz świeżego spojrzenia na istniejące rozwiązania. Dzięki trzem różnym typom anten naukowcom udało się pokonać ograniczenie, które przez lata hamowało rozwój lidarów na chipie. Jeśli technologia trafi do produkcji, maszyny przyszłości będą mogły „widzieć” świat szerzej i dokładniej niż kiedykolwiek wcześniej.

Jubileuszowa edycja konkursu "Ciekawie o Antenach".

To już dwudziesty piąty raz, kiedy zapraszamy do udziału w naszym wakacyjnym wyzwaniu fotograficznym – czekamy na zdjęcia, które ukazują anteny w zupełnie nowym, kreatywnym świetle!

Anteny, w różnych kształtach i rozmiarach stały się tak nieodłącznym elementem krajobrazu, że praktycznie przestajemy je zauważać w naszym codziennym życiu. My wierzymy, że te "niewidzialne" konstrukcje ze stali i plastiku mogą być bohaterami zachwycających fotografii - wystarczy tylko odrobina wyobraźni! Jako potwierdzenie naszych słów i w ramach inspiracji zapraszamy do obejrzenia zdjęć z poprzednich 24 edycji konkursu.

Nadesłane przez Państwa prace zostaną ocenione przez znanego krakowskiego fotografika i filmowca – pana Pawła Zechentera. Dodatkowo, swoje dwie nagrody przyzna Dział Techniczny firmy DIPOL. Na zgłoszenia czekamy do 30 września 2026 roku.

Na zwycięzców i wyróżnionych czekają atrakcyjne nagrody rzeczowe:

• I miejsce: Rakieta Lego SLS NASA Artemis
• II i III miejsce: Aparat Lego Polaroid OneStep SX-70
• wyróżnienie: kubki z kolekcji DIPOLa
• 2 nagrody Działu Technicznego: TP-Link ES208GP - Przełącznik Omada Easy Managed, 8 portów PoE+

Nowe drzewo towarów w e-sklepie Dipola - dobierz produkty w obrębie systemu.

W e-sklepie Dipola pojawiła się możliwość przeglądania oferty produktowej pod kątem systemów, tzn. grup kompatybilnych ze sobą urządzeń na bazie których zbudować można w pełni funkcjonalną instalację o określonych zadaniach.

Ten sposób przeglądania oferty pozwala szybko dobrać kompatybilne produkty. Ponadto, każdy system (a często również wybrane jego podkategorie) posiada swoją stronę informacyjną, na której klient znaleźć może podstawowe informacje na temat danej grupy urządzeń jak również odnośniki wszelkich związanych z nimi materiałów takich, jak artykuły techniczne, czy filmy.

Instalacja multiswitchowa SIGNAL PROfessional.

W miejscowości Szczyrk wykonano montaż zbiorczej instalacji antenowej na dachu budynku wielorodzinnym o płaskiej powierzchni. Ze względu na lokalizację obiektu w terenie górskim oraz konieczność zapewnienia odpowiedniej stabilności konstrukcji zastosowano maszt balastowy ATLAS-11 E8748. Na balastowej konstrukcji zamontowano antenę satelitarną DPL-120 A9684 o średnicy 120 cm z układem dwóch konwerterów typu quatro, przeznaczoną do odbioru sygnałów satelitarnych, szczególnie istotnych w obszarach narażonych na niekorzystne warunki atmosferyczne. Dodatkowo wykorzystano stalowy maszt o wysokości 3 m i średnicy 50 mm E905131, na którym zamontowano zestaw anten naziemnych: antenę telewizyjna Dipol 44/21-48 Tri Digit A2670 przystosowaną do odbioru telewizji naziemnej DVB-T2 w paśmie UHF, antenę telewizyjno-radiowa DIPOL-4/5-12 DAB DVB-T2 A0140 przystosowaną do odbioru telewizji naziemnej DVB-T2 w paśmie VHF oraz cyfrowego radia DAB+, antenę radiową FM DIPOL 1/RUZ/PM A0221 dookolną przeznaczoną do odbioru sygnałów radiowych FM w polaryzacji poziomej H i pionowej V. Następnie 11 kablową magistralę kablową sprowadzono do serwerowni.

W serwerowni budynku zainstalowano dwa multiswitche SIGNAL Professional MS-916 R69916, stanowiące centralny element dystrybucji sygnałów RTV-SAT. Przełączniki marki SIGNAL PROfessional realizują rozprowadzenie sygnałów pochodzących z konwerterów Quatro oraz anten naziemnych do gniazd abonenckich znajdujących się w budynku. Dzięki zastosowaniu multiswitchy każdy użytkownik otrzymuje niezależny dostęp do pełnej oferty programów satelitarnych oraz sygnałów telewizji naziemnej i radia, przy zachowaniu odpowiednich parametrów jakościowych sygnału. W celu zapewnienia optymalnych parametrów odbioru sygnałów naziemnych zastosowano również programowalny wzmacniacz kanałowy TERRA PA-420 R82516. Zastosowanie wzmacniacza kanałowego jest szczególnie istotne w warunkach górskich, gdzie poziomy odbieranych sygnałów mogą charakteryzować się znaczną nierównomiernością.

Całość systemu została skonfigurowana w sposób zapewniający stabilną i niezawodną dystrybucję sygnałów satelitarnych, telewizyjnych oraz radiowych do wszystkich punktów odbiorczych objętych instalacją zbiorczą.

Nowość! Spawarka światłowodowa Signal Fire AI-12 - lepszy układ optyczny, lepsze pozycjonowanie włókien.

W ofercie firmy Dipol dostępny jest nowy model spawarki światłowodowej znanej i uznanej przez instalatorów marki Signal Fire.

Model AI-12 L5876 korzysta ze wszystkich sprawdzonych cech i możliwości modelu AI-9, który od kilku lat jest jednym z najbardziej popularnych modeli niskobudżetowych spawarek na świecie. Mowa tu m.in. o:

Najważniejszą zmianą w stosunku do dostępnych do tej pory modeli jest znacznie większa dokładność pozycjonowania włókien wynosząca 0,05 μm. Jest to możliwe dzięki kamerom o lepszej rozdzielczości oraz zaawansowanym algorytmom analizy obrazu. Lepsze pozycjonowanie włókien przekłada się na jeszcze niższe tłumienie wykonywanych spawów, co klasyfikuje model AI-12 w gronie spawarek, które wykorzystywać można zarówno w realizacji przyłączy abonenckich, jak i przy połączeniach na magistralach światłowodowych.

Integracja systemu wideodomofonowego IP Hikvision z systemem 2-Wire IP (wersja Y).

Podczas montażu wideodomofonu często okazuje się, że na obiekcie istnieje już gotowe okablowanie. Jeśli jest to skrętka komputerowa, sprawa jest prosta i możemy od razu wdrożyć system IP, ciesząc się przy tym jego pełną funkcjonalnością. Problem pojawia się, gdy do dyspozycji mamy jedynie zwykły przewód prosty, parowany lub gdy instalacja ma charakter hybrydowy (do części punktów doprowadzono skrętkę, a do pozostałych inny kabel). Rozwiązaniem mogłoby być zastosowanie tylko systemu 2-Wire. Należy jednak pamiętać, że w tym standardzie dopuszczalne odległości między urządzeniami a dystrybutorem bywają krótsze niż w technologii IP, a sama magistrala jest bardziej podatna na zakłócenia. W przypadku okablowania hybrydowego optymalnym wyjściem jest stworzenie systemu mieszanego. Tam, gdzie dostępna jest skrętka, montujemy urządzenia IP. W miejscach z prostym przewodem stosujemy system 2-Wire IP (wersja Y) a następnie integrujemy oba rozwiązania na poziomie sieciowym. Dla użytkownika końcowego oznacza to dostęp do pełnej funkcjonalności systemu IP, natomiast dla instalatora konfigurację sieciową identyczną jak w przypadku jednolitej sieci IP.

Powyższy schemat przedstawia instalację hybrydową opartą na urządzeniach IP oraz 2-Wire IP (wersja Y). Do stacji bramowej oddalonej o 60 metrów od głównego punktu zbornego okablowania, doprowadzono skrętkę komputerową oraz dodatkowy przewód 2 x 1 mm². Pozwala to na pełne wykorzystanie zalet systemu IP, który gwarantuje zasięg komunikacji do 100 metrów oraz zasilanie urządzenia końcowego bezpośrednio przez PoE. Przy furtce zamontowano stację bramową IP DS-KV6114-MWBE1 G73613, którą podłączono do switcha PoE DS-3E0106HP-E N310112. Do stacji doprowadzono również niezależne zasilanie 12V, niezbędne do wyzwalania elektrozaczepu przez wbudowany przekaźnik. Wewnątrz budynku do czterech punktów przeznaczonych na monitory, instalator ułożył przewody proste 2 x 1 mm². Odległość od dystrybutora zasilającego do najdalej położonego monitora nie przekracza 20 m. Ze względu na specyfikę tego okablowania, zastosowano monitory systemu 2-Wire IP DS-KH6320Y-WTE2 G74021 wpięte do dystrybutora 2-Wire IP DS-KAD706Y G74824. Połączenie dystrybutora ze switchem PoE umożliwia spięcie obu systemów w jedną całość. Konfiguracja tak przygotowanej sieci przebiega dokładnie tak samo jak w klasycznym systemie IP. W opisywanym przypadku naciśnięcie przycisku wywołania na stacji bramowej uruchomi dzwonek na wszystkich czterech monitorach równocześnie. Dodatkowo, podłączenie routera AC12G AC1300 N2933 do switcha zapewnia dostęp do Internetu, co pozwala na zdalną obsługę wideodomofonu z poziomu aplikacji mobilnej Hik-Connect. Połączenie z siecią internetową można zrealizować także za pomocą wbudowanych w monitory modułów Wi-Fi

Instalacja monitoringu i wideodomofonu w domu przy brakach w okablowaniu.

Podczas budowy domu lub wykonywania instalacji teletechnicznych nie zawsze udaje się przewidzieć wszystkie przyszłe potrzeby użytkowników. Często system monitoringu lub wideodomofonu projektowany jest zgodnie z aktualnymi wymaganiami inwestora, jednak po pewnym czasie pojawia się potrzeba jego rozbudowy. W takich sytuacjach największym problemem okazuje się zazwyczaj niewystarczające okablowanie.

Przykładem może być instalacja monitoringu IP, która pierwotnie została przygotowana dla określonej liczby kamer. Po zakończeniu budowy inwestor decyduje się jednak na dołożenie kolejnego punktu obserwacyjnego. Doprowadzenie nowego przewodu sieciowego bywa wtedy utrudnione lub wręcz niemożliwe bez ingerencji w elewację, podjazd czy wykończone wnętrza budynku.
W takich przypadkach pomocne są extendery PoE, które umożliwiają rozdzielenie transmisji danych i zasilania do dodatkowych urządzeń. Dzięki temu możliwe jest wykorzystanie istniejącej infrastruktury kablowej i rozbudowa systemu monitoringu bez konieczności wykonywania nowych tras kablowych. Należy jednak pamiętać, że przy stosowaniu extenderów PoE bardzo ważne jest prawidłowe obliczenie budżetu mocy. Moc dostarczana przez switch lub rejestrator PoE musi być wystarczająca do zasilenia wszystkich urządzeń znajdujących się za extenderem. W praktyce oznacza to konieczność uwzględnienia poboru mocy przez kamery, strat wynikających z długości przewodów oraz zapasu na ewentualną przyszłą rozbudowę. Nieprawidłowo dobrany budżet mocy może prowadzić do niestabilnej pracy urządzeń lub problemów z ich uruchomieniem.