Informator TV-SAT, CCTV, WLAN

Szybki Internet satelitarny nowym standardem na pokładach samolotów?

Łączność w samolotach przechodzi transformację. To co kiedyś było traktowane jako luksus, dziś staje się standardem - szybkie i coraz częściej darmowe WiFi staje się szerzej dostępne dla pasażerów. Współczesny podróżny oczekuje stałego i niezawodnego dostępu do sieci, nie tylko do wysyłania wiadomości, ale także do pracy, wideorozmów czy streamingu wideo. Coraz większą rolę w spełnianiu tych oczekiwań odgrywa Internet satelitarny nowej generacji, czego przykładem są planowane wdrożenia w samolotach Grupy Lufthansa, która zamierza zainstalować usługę Starlink od SpaceX w ponad 800 samolotach.

Starlink to globalny system satelitarnego dostępu do Internetu rozwijany przez firmę SpaceX, należącą do Elona Muska. W przeciwieństwie do tradycyjnych rozwiązań satelitarnych, które opierają się na satelitach geostacjonarnych krążących na wysokości około 36 tysięcy kilometrów nad Ziemią, Starlink wykorzystuje tysiące satelitów umieszczonych na niskiej orbicie okołoziemskiej (LEO), na wysokości zaledwie kilkuset kilometrów. Ta różnica ma kluczowe znaczenie techniczne. Krótsza droga, jaką musi pokonać sygnał, zmniejsza opóźnienia - w przypadku Starlinka wynoszą one średnio około 25 milisekund, podczas gdy w klasycznych systemach satelitarnych sięgają nawet 600 ms. Dla użytkownika oznacza to płynne przeglądanie stron internetowych czy oglądanie strumieni wideo (wideorozmowy, filmy).
Na pokładzie samolotu system działa w następujący sposób: dane z urządzeń pasażerów trafiają do specjalnej anteny zamontowanej na kadłubie maszyny, a następnie są przesyłane do jednego z ponad 6,7 tysiąca aktywnych satelitów Starlinka krążących wokół Ziemi. Dzięki gęstej sieci satelitów połączenie może być płynnie przekazywane pomiędzy kolejnymi jednostkami na orbicie, co zapewnia stabilny Internet nawet nad oceanami, obszarami górskimi czy słabo zaludnionymi regionami, gdzie nie istnieje infrastruktura naziemna. Globalna siatka sprawia, że Starlink idealnie nadaje się do zastosowań lotniczych.

Hawaiian Airlines jako pierwsze linie lotnicze wdrożyły Starlink w całej swojej flocie - skończyły instalację w październiku 2024 roku i zaoferowały pasażerom bezpłatne, szybkie Wi-Fi nawet podczas lotów nad Pacyfikiem. Wkrótce potem dołączyły Qatar Airways, które rozpoczęły instalację systemu w samolotach dalekiego zasięgu – dziś około 120 maszyn tego przewoźnika jest już wyposażonych w Starlink.
Europa dołączyła do tego trendu nieco później. Pierwszą europejską linią, która uruchomiła Starlink, był łotewski airBaltic w lutym 2025 roku. Wcześniej testy i zapowiedzi wdrożeń ogłaszały Air France oraz SAS, a w drugiej połowie 2025 roku do grona użytkowników ma dołączyć także Virgin Atlantic, co uczyni ją pierwszym przewoźnikiem z Wielkiej Brytanii oferującym tę technologię.

Mimo rosnącej popularności Starlinka, nie wszystkie linie lotnicze planują jego wdrożenie. Tanie linie, takie jak Ryanair, otwarcie deklarują brak zainteresowania tym rozwiązaniem. Przedstawiciele przewoźnika wskazują na wysokie koszty instalacji oraz dodatkowy opór aerodynamiczny powodowany przez anteny montowane na kadłubie, co przekłada się na wyższe zużycie paliwa. W modelu niskokosztowym, opartym na krótkich lotach i minimalizacji wydatków, szybki Internet pokładowy wciąż nie jest priorytetem.

TV w światłowodzie - nadajniki i odbiorniki optyczne SIGNAL PRO.

Firma DIPOL rozszerzyła ofertę urządzeń marki SIGNAL PRO, odpowiadając tym samym na rosnące potrzeby rynku nowoczesnych instalacji RTV/SAT i systemów transmisji sygnału. Oprócz sprawdzonych multiswitchy serii MS-9xx SIGNAL PRO, oferta została wzbogacona o nowe nadajniki optyczne TR-901 R69956 SIGNAL PRO oraz odbiorniki optyczne REC-109 R69958 SIGNAL PRO. Wprowadzenie tych urządzeń umożliwia budowę zaawansowanych systemów dystrybucji sygnału opartych na technologii światłowodowej, zapewniających wysoką jakość transmisji, stabilność pracy oraz odporność na zakłócenia. Rozszerzona oferta pozwala instalatorom na kompleksowe wyposażenie instalacji – od źródła sygnału, przez transmisję optyczną, aż po jego dystrybucję u odbiorców końcowych – z wykorzystaniem urządzeń jednej, spójnej marki.

Grupowa zmiana hasła w urządzeniach Hikvision za pomocą HiTools Delivery.

HiTools Delivery to narzędzie, które oprócz wielu zaawansowanych funkcji jakie oferuje, pozwala na grupową zmianę hasła w wielu urządzeniach Hikvision. Jest to bardzo wygodna opcja, która szczególnie przydaje się przy modernizacji dużych instalacji, w których urządzenia mają różne hasła a istnieje potrzeba ich ujednolicenia. Aby grupowo zmienić hasła w urządzenia, należy po zainstalowaniu, uruchomieniu i dodaniu wszystkich urządzeń do programu, przejść do zakładki Konserwacja → Zmiana hasła. W następnym kroku należy zaznaczyć wszystkie urządzenia, które posiadają to samo hasło, w zakładce po prawej stronie wpisać stare hasło administratora do urządzeń, nowe hasło i ponownie je potwierdzić. Jeśli urządzenia mają zupełnie różne hasła, procedurę zmiany należy przeprowadzać w odpowiednich grupach.

Wizualny lokalizator uszkodzeń (VFL) - jak sprawdzić światłowód?

W przypadku awarii systemu działającego w oparciu o światłowód możemy mieć do czynienia z usterką sprzętu aktywnego lub uszkodzeniem medium transmisyjnego. W drugim przypadku problem stanowić może zbyt zgięty kabel, a w konsekwencji złamane włókno lub w przypadku usterki w przełącznicy / mufie / szafie - zbyt zgięte lub złamane włókno lub np. pęknięty spaw.

Najprostszą i zarazem najszybszą metodą weryfikacji przyczyny usterki jest wykorzystanie wizualnego lokalizatora uszkodzeń (VFL - ang. Visual Fault Locator). Jest to źródło światła widzialnego, które po podłączeniu z jednej strony toru optycznego powinno świecić po jego drugiej stronie. Najczęściej jako źródło wykorzystuje się diody LED operujące na długości fali 650 nm (kolor czerwony), rzadziej diody zielone (okolice 530 nm).

W przypadku złamania włókna na trasie kablowej obserwator znajdujący się po drugiej stronie nie zaobserwuje światła. W przypadku zgięcia powodującego znaczne tłumienie sygnału, świecenie powinno być wyraźnie słabsze, niż w przypadku nieuszkodzonej linii. W takiej sytuacji, ze względu na duże pole do subiektywnych odczuć obserwatora, konieczne jest podparcie się dodatkowym pomiarem metodą transmisyjną (źródło światła i miernik mocy). W przypadku uszkodzenia włókna lub spawu w przełącznicy sprawa jest znacznie prostsza - nadmierne zgięcie (lub złamanie) spowoduje duży wyciek światła. Należy wówczas dokonać korekty ułożenia włókien lub ponownego ich spawania, a następnie weryfikacji działania systemu.

W ofercie firmy DIPOL dostępne są 2 modele VFL: ULTIMODE VFL-V1-10 L5936 oraz ULTIMODE VFL-V3-15 L5939 różniące się przede wszystkim mocą oraz sposobem zasilania.

Co oznaczają moce podane przy charakterystyce UPS-ów?

Zwykle przy UPS-ach podaje się dwie moce: moc pozorną (VA) oraz moc czynną (W). Moc czynna (P) to energia faktycznie zużywana przez podłączone urządzenia do wykonywania pracy – np. zasilania komputerów, serwerów, oświetlenia czy sprzętu sieciowego. Wyraża się ją w Watach (W) i pokazuje, ile energii UPS musi dostarczyć, aby sprzęt działał poprawnie.
Moc bierna (Q) wyrażona w var to energia elektryczna krążąca między źródłem a odbiornikiem, ale nie jest zamieniana na pracę użytkową. Moc pozorna (S) to całkowita energia, która jest dostarczana do urządzenia i musi zostać obsłużona przez UPS. Składa się na nią moc czynna oraz bierna. Określa, jak bardzo obciążone są elementy UPS-a, takie jak falownik, tranzystory mocy, transformator czy okablowanie.

Moc bierna nie jest zużywana w sensie energetycznym, ale jej obecność powoduje wzrost prądu płynącego w obwodzie. Ten prąd fizycznie przepływa przez UPS i wywołuje straty cieplne oraz obciążenie elementów mocy. Dla UPS-a nie ma znaczenia, czy prąd wykonuje użyteczną pracę, czy jedynie „krąży” między źródłem a odbiornikiem. Podanie samej mocy czynnej w Watach byłoby niewystarczające i potencjalnie niebezpieczne. Użytkownik mógłby podłączyć obciążenie o niskim współczynniku mocy, które formalnie mieści się w limitach watów, ale przekracza możliwości prądowe UPS-a. Dlatego w specyfikacjach UPS-ów zawsze podaje się obie wartości: moc pozorną (VA), określającą maksymalne obciążenie elektryczne widziane przez urządzenie, oraz moc czynną (W), określającą, ile rzeczywistej energii UPS może dostarczyć do odbiorników. Oba parametry są równie ważne i dopiero razem pozwalają bezpiecznie i poprawnie dobrać UPS do danego zastosowania.
Dodatkowo, przy doborze UPS-a warto pamiętać o zapasie bezpieczeństwa – łączna moc podłączonych urządzeń nie powinna przekraczać około 80% mocy UPS-a, a w przypadku serii konsumenckich producenci często zalecają maksymalnie 60%.

Rodzaje złączy w urządzeniach LTE, 5G.

Zakup anteny do bezprzewodowych urządzeń sieciowych, takich jak punkty dostępowe, karty sieciowe czy modemy wiąże się z koniecznością znajomości złączy zastosowanych w tych urządzeniach. Mnogość rozwiązań oraz niewielkie różnice w wyglądzie zewnętrznym powodują, że mniej doświadczeni użytkownicy mogą mieć duże problemy z wyborem anten zakończonych odpowiednim wtykiem lub gniazdem.

W zależności od producenta urządzenia bądź wykorzystanej częstotliwości - w technice transmisji danych - spotkać można wiele różnych rodzajów złączy. Duży problem stanowią przede wszystkich złącza wykorzystywane w modemach przeznaczonych do szerokopasmowej transmisji danych w sieciach telefonii komórkowej.

W większości modemów producenci wykorzystują złącza antenowe o małym rozmiarze. Choć ma to niewątpliwe zalety - w praktyce wiąże się z koniecznością stosowania dodatkowych konektorów, gdy do modemu takiego konieczne jest zastosowanie dodatkowej anteny. Przewód łączący antenę z modemem jest z reguły zbyt duży, aby możliwe było bezpośrednie zakończenie go złączem odpowiadającym temu zastosowanemu w modemie. Najbardziej uniwersalnym rozwiązaniem będzie wybór konektora zakończonego po jednej stronie dedykowanym do modemu złączem, natomiast z drugiej - wtykiem SMA. Większość anten wyposażonych jest w przewody zakończone gniazdem SMA.

Szybkozłącza światłowodowe Ultimode - podłączenie Internetu. Światłowodowe wtyki Ultimode pozwalają na bezpośrednie zakończenie kabla, bez konieczności stosowania pośredniego gniazda abonenckiego zabezpieczającego spaw i zapas włókna optycznego.
Jest to rozwiązanie stosowane w przypadku podłączania usług internetowych w mieszkaniach. W przedstawionej sytuacji konieczne było skrócenie kabla abonenckiego, który w mieszkaniu zostawił operator (lokalizacja modemu w innym pomieszczeniu). Ze względu na brak możliwości użycia spawarki, zdecydowano się na zastosowanie szybkozłącza SC/APC Ultimode L5714...>>>więcej